μυστικα και εξομολογησεις

Memories.

2009-11-19T09:49:00.002+02:00

I want to look up ... at the sky ....

I am left behind.

Full of memories ...

These are my chains.

2009-06-12T00:26:00.003+03:00

2009-05-10T03:10:00.000+03:00

ophelia's wrath

2009-05-04T21:20:00.000+03:00

Καλοκαίρι του 1987, Βόρεια Εύβοια, 9:00 πμ - Κων/να Καραγιάννη

2009-02-11T21:03:00.003+02:00

Με ξύπνησε το δροσερό αεράκι της θάλασσας και η μυρωδιά του Αιγαίου.

Σηκώθηκα απ' το κρεβάτι και έτρεξα στην αγκαλιά της μαμάς μου για να της πώ μια γλυκιά "καλημέρα".

Η μέρα εκείνη έμελλε να είναι η καλύτερη απ' όλες, γιατί θα ερχόταν από την Αθήνα, ο ξάδερφος μου ο Θανάσης, τον οποίο είχα να δω πολύ καιρό.

Θα περνούσαμε μαζί 10 υπέροχες καλοκαιρινές μέρες, γεμάτες παιχνίδι, μπάνια στη θάλασσα, δροσερά παγωτά και ''εξερευνήσεις''.

Τον είδα που ερχόταν από μακριά, πλησιάσαμε δειλά ο ένας τον άλλο, κοιταχτήκαμε για λίγο και είπαμε ένα αμήχανο ''γειά''.

Ήταν φανερό πως ο χωρισμός του θείου μου, (και πατέρα του Θανάση), με την πρώτη του γυναίκα υπήρξε μεγάλο τραύμα για τη φιλία μας. Τελικά όμως ήταν θέμα χρόνου να νοιώσουμε οικεία ο άνας με τον άλλο.

Αρχίσαμε να παίζουμε στο ποτάμι της περιοχής, φοβίζοντας τους μικρούς γυρίνους που κολυμπούσαν στα νερά του, γελούσαμε και βρεχόμασταν συνεχώς χωρίς σταματημό.

Ξαφνικά λοιπόν, ενώ παίζαμε, αντικρίσαμε μια τεράστια σπηλιά στο ύψωμα του βουνού.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο και χωρίς δεύτερη σκέψη πλησιάσαμε με σκοπό να σκαρφαλώσουμε για να μπούμε μέσα και να δούμε, τι μπορεί να κρύβει. Νιώθαμε φόβο και δέος μαζί, προσπαθήσαμε να ανέβουμε, αλλά μάταια, ήταν πολύ ψηλά για εμάς και τα βράχια απότομα. Μετά από πολλές προσπάθειες, χωρίς όμως αποτέλεσμα, κουραστήκαμε και τα παρατήσαμε.

Είπαμε: ''δεν πειράζει, ίσως μια άλλη φορά''. Αυτή η άλλη φορά δεν υπήρξε ποτέ.

Μπορεί να μην μπήκαμε ποτέ μέσα αλλά, δεν είπαμε και ποτέ σε κανέναν τίποτα. Η σπηλιά ήταν, είναι και θα είναι, για πάντα το μυστικό μας.

Έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε και παρ' όλα αυτά η δίψα για την ''εξερεύνηση'' αυτή, δεν έχει σβήσει ακόμα.

Το καλοκαίρι του '87 είμασταν 7 χρονών, σήμερα 29, στα 40 μας ίσως να τα καταφέρουμε.

2008-12-17T12:10:00.003+02:00

Α Ι Μ Ο Ρ Α Γ Ω . . .

Οταν το Εγώ συνάντησε το Αλλο

2008-12-13T15:53:00.006+02:00

...ήταν μόλις 27 χρονών
κρατούσε ένα μικρό παιδί στην αγκαλία της
είχε ήδη χάσει τους γονείς και τον άντρα της
κι όμως μέσα στα μάτια της χωρούσε ο κόσμος όλος
με κοίταξε και τα όρια χάθηκαν
εκείνη έγινε εγώ κι εγώ εκείνη
τοτε κατάλαβα πως εκείνη είχε τα πάντα κι εγώ τίποτα
κι έγινε αμέσως αδελφή,μητέρα και γυναίκα μου
κι έγινε αμέσως Αδελφή,Μητέρα και Γυναίκα
μια αθάνατη θεά,μια γαία
την κουβαλάω μέσα στο μυαλό,την καρδιά και τα σπλάχνα μου

"Το ταξίδι απουελεί ένα απο τους σημαντικότερους τρόπους άσκησης της σχέσης του εγώ και <<ο άλλος>>''.Ελένη Γκίνου.

Κι αυτό συμβαίνει επειδή αναγνωρίζουμε στο άλλο,το έγω.Ομως,το πιο μακρινό και ξένο άλλο προς εμάς δεν βρίσκεται σε μια εξω-τική χώρα,αλλα κατοικεί μέσα μας,κι όλη η μαγεία της ύπαρξης έγκυται στην προσπάθεια ανακάλυψής του,ακόμα κι αν αυτή ειναί αδύνατο να επιτευχθεί.

"Μπλέ σαλιγκάρι" Νasos

2008-12-04T19:30:00.004+02:00

Ήταν πολύ όμορφο....

Δεν άντεχα στην ιδέα οτι ηταν δικό της....
Το ζήλευα!
Ήθελα να είναι ιδιοκτησία μου!
Να μου ανήκει!

.....της το πήρα.......

....ο εγωισμός μου μοίαζει με
ανίκητο κτήνος...

Χωρίς τίτλο - Xριστίνα Σ

2008-11-24T13:45:00.007+02:00

Για χρόνια το ίδιο όνειρο...
...πετούσα ψηλά!

Ξυπνούσα... στην ασφάλεια του σπιτιού μου, αλλά η αίσθηση της πτήσης δεν έφευγε...
πίστευα ότι ήταν μία ικανότητα που είχα και από επιλογή δεν εξασκούσα,
προτιμούσα να περπατάω!

Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να βλέπω αυτό το όνειρο,
ούτε πότε ακριβώς σταμάτησα να το βλέπω...

Πρόσφατα, διάβασα ότι ένα παιδί όταν γεννιέται και για τα πρώτα χρόνια της ζωής του,
είναι τόσο "ελαφρύ",
που αν οι γονείς του δεν προσέξουν και αφήνουν συχνά ανοιχτό το παράθυρο του παιδικού δωματίου,
αυτό μπορεί να κατρακυλήσει για πάντα
στη χώρα του ποτέ-ποτέ!

blah! blah!

2008-11-21T16:59:00.004+02:00

τσοιηειυιιγγάρρρα-Θοδωρής Λ. lol XD

2008-04-14T04:45:00.003+03:00

θα κάνω πολλά τσιγάρα μέχρι να τελειώσει αυτή η ιστορία με το BLOG!

Τ=Ω-Θοδωρής Λ.

2008-04-14T04:40:00.000+03:00

μαιμουκάστορας-Θοδωρής Λ.

2008-04-14T04:26:00.002+03:00

ενα κομμάτι τυρόπιτας και ένα πιάτο χοιρινό με σέλινο είναι αρκετά.

Ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου Αθηνών

2008-04-13T12:21:00.005+03:00

ο

μυστικά και εξομολογήσεις των ημερών...

ο

Ο συγκάτοικος της Θεσσαλονίκης - δανάη μ.

2008-04-10T01:31:00.000+03:00

2 εβδομάδες είχαν περάσει που έψαχνα για σπίτι κ είχα αρχίσει να απελπίζομαι… Τότε συνάντησα το τέλειο! Λίγο παλιό, αλλά μεγάλο, φωτεινό, φτηνό κ ακριβώς πάνω απ’ τον λευκό πύργο!

Το έκλεισα την ίδια μέρα κ την επόμενη ξεκίνησα την μετακόμιση. Καθώς δεν είχα ξανανέβει με τις σκάλες όταν άρχισα να κουβαλάω διαπίστωσα ότι υπήρχε ένας ημιώροφος με ένα διαμέρισμα ακριβώς κάτω από το δικό μου. Το περίεργο όμως δεν ήταν αυτό… Το διαμέρισμα ήταν σφραγισμένο με 2 αστυνομικές κορδέλες, η μια έλεγε απαγορεύεται η είσοδος κ η άλλη τόπος εγκλήματος! Όταν ρώτησα, κανείς δεν ήξερε τίποτα, εκτός από τον διαχειριστή που μου είπε κάτι ασυναρτησίες για κάποιον που είχε χρέη κ του πήραν το σπίτι…

Οι μέρες περνούσαν ήρεμα κ συνήθιζα να χρησιμοποιώ τις σκάλες, όταν μια μέρα όπως ανέβαινα, βλέπω την πόρτα στον ημιώροφο μισάνοιχτη, χωρίς όμως να έχουν πειραχτεί οι κορδέλες. Περίεργη όπως είμαι δεν άντεξα να μην κοιτάξω…το σκοτεινό δωμάτιο έμοιαζε με αποθήκη κ ήταν γεμάτο βιβλία. Στη μέση, πάνω στο πάτωμα κ σε βιβλία, ένας άνθρωπος με γυρισμένη την πλάτη καθόταν σκυμμένος. Κάτι απροσδιόριστα αφύσικο στο θέαμα έκανε το αίμα μου να παγώσει κ ανέβηκα σπίτι μου σαν κυνηγημένη.

Αποφάσισα να χρησιμοποιώ μόνο το ασανσέρ κ να το ξεχάσω, ένα βράδυ όμως, ένα ανατριχιαστικό ουρλιαχτό έσπασε την γαλήνη της νύχτας. Το ουρλιαχτό ξανακούστηκε κ έτρεξα να δω τι συμβαίνει. Η κοπέλα απ’ τον τρίτο ούρλιαζε μέσα στο ασανσέρ καθώς αυτό ανέβαινε. Όταν επιτέλους σταμάτησε κ βγήκε, κάτωχρη κ κλαμένη, άρχισε να μας φωνάζει «τον είδα σας λέω!!! τον είδα, αλήθεια πιστέψτε με, στον ημιώροφο μπήκε στο ασανσέρ…!!!»…μόνο που στον ημιώροφο δεν είχε στάση…

Εγώ δυστυχώς έτυχε να μετακομίσω μια εβδομάδα μετά. Ποτέ δεν μάθαμε τι είχε γίνει στο διαμέρισμα του ημιώροφου… για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θέλησα να το ψάξω κ παραπάνω, αλλά αν ποτέ κάποιος με ρωτήσει αν έχω δει φάντασμα, θα πω ναι, ζούσα μαζί του 4 μήνες…

Το βίωμα - σταύρος τσ.

2008-04-10T01:22:00.000+03:00

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ. ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΚΑΝΑ ΦΑΓΩΣΙΜΟ. ΚΑΘΩΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΑΤΣΑΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΑΚΟΥΕΙ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΠΑΝΩ ΔΩΜΑΤΙΑ. ΑΚΟΥΕΙ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΛΟΓΟΜΑΧΟΥΝ, ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ. ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΠΑΝΩ. ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ. ΕΝΩ ΠΡΙΝ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΝΤΑΝ ΕΠΑΝΩ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΤΩΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΑ. ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΣΤΑ ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΑ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ. ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΤΟΥ΄ ΕΚΕΙ ΒΛΕΠΕΙ ΜΟΝΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ! ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕΡΙΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ. ΤΙ ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΑΚΟΥΣΕ? ΜΗΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΛΟΓΟΜΑΧΟΥΣΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ? ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΟΙΚΕΙΟΥΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ? ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ?

Το κενό - θοδωρής γ.

2008-04-10T01:17:00.000+03:00

Στα είκοσι είχε κατακτήσει την πόλη με το άγριο κορμί της, ένα και ογδόντα, που φέγγιζε πίσω από το αλυσιδωτό της φόρεμα.
Κυκλοφορούσε με ανέμελη σιγουριά, εκδηλώνοντας την κυριαρχία της πάνω στον κόσμο.
Η πόλη ήταν το μεταφορικό της μέσο
Κολυμπούσε στους κόλπους της σαν ψάρι…
Πέθανε στα είκοσι ένα, πνιγμένη μέσα σε μία μπανιέρα με κρύο νερό, ένα σώμα γεμάτο από κάθε λογής όνειρα θολά και παλλόμενα.

Δίπλα στη σκιά τις εικόνας της ασάλευτος βουτηγμένος στην εξάτμιση του στοιχείου της
κρύα πλακάκια
Το πτώμα της χόρευε σε κάθε έρημο του μυαλού μου καλυμμένο μόνο με διάφανες ίνες

ίνες που άγγιζαν τις άκρες της όσφρησης,
θεάθηκε στην θάλασσα των σκιών μου.
Ποιες μακάβριες κολάσεις περιμένουν τον Ίκαρο;

2. the storyboard

2008-04-08T15:43:00.001+03:00

1. ταξιδεύοντας (1)

2. ταξιδι (2)

3. συλλογή

4.επιστροφη
5. στο χώρο εργασίας

6. επεξεργασία

7. το νερό κ το πλάσιμο

8. ο δημιουργός

9. ο κόσμος

10. φωτιά κ νερό

1. the story

2008-04-03T23:20:00.000+03:00

2 Απριλίου 2008

Ιούλιος 2007

Το καλοκαίρι είναι και φέτος δροσερό!
Ακόμα κι από εδώ μπορώ να ακούω το κύμα, να νοιώθω το δροσερό αεράκι να με χαϊδεύει απαλά και να γεμίζει τα πνευμόνια μου, ο ήλιος δε με καίει.
Αυτά εδώ.
Φέτος δεν ήρθε μέχρι εδώ το πύρινο μέτωπο της λαίλαπας, εξάλλου δεν υπάρχουν και πολλά για να καταβροχθίσει. Δίπλα στη θάλασσα μοιάζουν όλα ειρηνικά.
Θα μπορούσα να μη μάθω ποτέ τίποτα, να μη με ενδιαφέρει. Μόνο στην τηλεόραση βλέπω κάθε μέρα το τρομακτικό έργο της φωτιάς. Παντού σε όλη την Ελλάδα άπειρες εστίες ξεφυτρώνουν συνεχώς, κατατρώγοντας τα πάντα.

Ένα γεγονός προσωπικής φύσης - σοφία κ.

2008-01-09T22:16:00.000+02:00

Ένα συνηθισμένο πρωί, μιας συνηθισμένης ημέρας στις αρχές του Απρίλη, στα εικοσιένα. Ο καιρός αίθριος στην Αττική. Οι δείκτες του ρολογιού άγγιζαν τις πρώτες μεσημεριανές ώρες. Η τηλεόραση ανοιχτή στη σίγαση και μουσική να παίζει σε συνειδητά επίπεδα έντασης αλλά όχι δυνατά. Και τα πρώτα συμπτώματα.
Έντονη ξαφνική μελαγχολία και δυσκολία αναπνοής. Σταδιακό αίσθημα πνιγμού. Ταχυκαρδία και δυσφορία. Έντονος πονοκέφαλος. Ζάλη. Το περιβάλλον παίρνει μια ψυχρή και σκοτεινή απόχρωση σαν να ρυθμίζει κανείς ψηφιακά τα επίπεδα φωτεινότητας στην ατμόσφαιρα. Κρύος ιδρώτας, βαθιές αναπνοές – αδύνατον. Αδυναμία. Ο θόρυβος γίνεται βοή στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Το τοπίο ακόμη πιο γκρί. Ξαφνικά κλειστοφοβικά συναισθήματα, οι αισθήσεις σε εγρήγορση. Το μυαλό κάνει αρνητικές σκέψεις. Νομίζω ότι κάτι κακό θα συμβεί. Η αναπνοή γίνεται σπασμωδική και παραμένει έτσι για το υπόλοιπο δεκάλεπτο.
Εκείνη την ημέρα , όποτε κοιτούσα τους δείκτες του ηλεκτρονικού ρολογιού έβλεπα τα ίδια νούμερα.

χωρίς τίτλο - γιώτα τ.

2007-12-21T02:39:00.000+02:00

Είναι χειμώνας και έχουμε καθίσει μπροστά από το τζάκι. Έξω ο καιρός είναι βροχερός και το κρύο τσουχτερό. Το μέρος μοιάζει εγκαταλελειμμένο “ψυχή δεν υπάρχει”. Όλοι περιμέναμε εκείνη την ώρα που ο ήλιος θα έδινε τη θέση του στο φεγγάρι, θα έπεφτε ξανά το σκοτάδι και θα παίρναμε και πάλι τις θέσεις μπροστά από το τζάκι. Εκείνη λοιπόν η ώρα ήταν η αγαπημένη μας όπως και κάθε παιδιού φαντάζομαι. Η ώρα που θα καθόμασταν γύρω από το τζάκι κι απέναντί μας θα κάθονταν ο παππούς. Ναι ο παππούς. Κάθε βράδυ είχε από ένα παραμύθι, μια αληθινή ιστορία να μας πει. Αυτές οι ιστορίες ήταν ωραίες, κρίμα όμως που δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από τότε. Μα αυτό που θυμάμαι πιο πολύ είναι τότε που ήξερα ότι δεν θα άκουγα ξανά αυτές τις ιστορίες…

επιβιώνοντας χωρίς καμία οργάνωση - αγγελική τσ.

2007-12-21T02:20:00.000+02:00

Είχαμε κανονίσει εδώ και λίγο καιρό, με τον αδερφό μου, να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Θα συναντιόμασταν εκεί, γιατί εγώ ερχόμουν από ανατολικά, ενώ αυτός από δυτικά. Όσο κι αν το σκεφτόμασταν και το σχεδιάζαμε μήνες πριν, τελικά το μόνο που καταφέραμε ήταν να βγάλουμε εισιτήρια! Η στιγμή που θα έμπαινα στο αεροπλάνο είχε φτάσει και μετά από τρεις ώρες προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο του Μάρκο Πόλο. Ρώτησα, πήρα το λεωφορείο νούμερο πέντε, κατέβηκα στη στάση ‘πλατεία της Ρώμης’, πήρα το καραβάκι ογδόντα ένα, νομίζω, και κατέβηκα στην εκκλησία αγίου Μάρκου. Τηλεφώνησα στον αδερφό μου και δώσαμε ραντεβού κάτω από τις τρεις σημαίες, μπροστά από την κεντρική είσοδο της εκκλησίας. Σε πέντε λεπτά ήμουν εκεί. Ήταν ήδη απόγευμα και σε λίγο θα έπαιρνε να βραδιάσει, κι εμείς δεν είχαμε πού να μείνουμε! Φορτωθήκαμε τα πολλά και βαριά μας πράγματα και πήγαμε να βρούμε ένα ιντερνέτ καφέ να συνδέσουμε το λάπτοπ του. Από εκεί μπήκαμε σε διάφορα σάιτ ξενοδοχείων της περιοχής κι αρχίσαμε να παίρνουμε τηλέφωνο. Ο αδερφός μου φώναζε μσα στο μικρόφωνο της κάμερας του λάπτοπ κι όλοι μας κοίταζαν περίεργα, αλλά δεν ξέρω γιατί. Για τα αγγλικά του ή επειδή φώναζε?! Τελικά δε βρήκαμε τίποτα κι έτσι σκέφτηκα να πάω και να αγοράσω έναν τουριστικό οδηγό. Βγήκα από το καφέ και έξω μου ήταν όλα άγνωστα. Τα δρομάκια ήταν πολλά και πολύπλοκα. Το μόνο που είχα μαζί μου ήταν η ψηφιακή μου. Άρχισα λοιπόν κάθε πενήντα μέτρα να γυρνάω και να τραβάω προς τα πίσω μια φωτογραφία μέχρι να φτάσω στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Στην πλατεία της εκκλησίας υπήρχαν άπειρα καροτσάκια- μαγαζάκια που πουλούσαν τουριστικά και τουριστικούς καταλόγους αλλά κανείς δεν εμπεριείχε λίστα με ξενοδοχεία και τα τηλεφωνά τους! Απίστευτο και απαράδεκτο ταυτόχρονα, μου φάνηκε και είπα απογοητευμένη, να πάρω τον δρόμο της επιστροφής, όταν πέρασα μπροστά από ένα τουρίστα, που κρατούσε στα χέρια έναν παχύ κατάλογο, που δεν έμοιαζε να είναι αγορασμένος από την περιοχή! Τον πλησίασα και του έπιασα ευγενικά κουβέντα, ρωτώντας αν μπορούσε να μου πει πού είχε βρει τον κατάλογο. Μου απάντησε πως τον είχε αγοράσει στη Νέα Υόρκη! Η γυναίκα του που βρισκόταν λίγο πιο κάτω έτρεξε. Ύστερα τον ρώτησα αν υπήρχε καταγεγραμμένη λίστα ξενοδοχείων. Μου απάντησε καταφατικά και του ζήτησα να τραβήξω κάποιες φοραφίες- σημειώσεις και δέχτηκε. Η γυναίκα του είχε ενστάσεις και μου πρότεινε να κρατήσω γραπτές σημειώσεις. Απέφυγα με τη δικαιολογία πως δεν έχω στυλό! Ευχαρίστησα το ζευγάρι που τώρα είχε αποκτήσει κι έναν μικρό γιο κι αποχώρησα. Με τις καινούριες μου πληροφορίες βρήκα το δρόμο πίσω κι αρχίσαμε πάλι τα τηλέφωνα. Αφού διαλέξαμε δύο- τρία ξενοδοχεία ξεκινήσαμε, κουβαλώντας τα τόσα πολλά και βαριά μας πράγματα, να τα ανακαλύψουμε. Το πρώτο δε μας δέχτηκε τελικά και μας είπε να γυρίσουμε αύριο αν θέλουμε, που θα έχει εύκαιρο ένα δίκλινο. Συνεχίσαμε ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκάλες και γεφυρούλες με τις ασήκωτες βαλίτσες και τους σάκους μας, φορτωμένοι αλλά με πολλή διάθεση και αισιοδοξία. Στο δεύτερο ξενοδοχείο βρήκαμε δωμάτιο! Εγκατασταθήκαμε, ξεκουραστήκαμε και το πρωί αρχίσαμε τις βόλτες. Ήταν τόσο απλό!

χωρίς τίτλο - ζωή

2007-12-21T02:13:00.000+02:00

Μπήκα στο εργοστάσιο και μύριζε πριονίδι, κόλλα και βερνίκι. Οι Πακιστανοί κάρφωναν τα κουτιά στη σειρά. ¨Είμαι στο σωστό χώρο¨, σκέφτηκα. Το αφεντικό το κατάλαβε και μου έδωσε τη δουλειά αμέσως. Ήταν πολύ σαφής: 100, 500ες, μέχρι 1000ες, το πολύ, το κομμάτι. Του έφτιαξα τα πρώτα δείγματα και σε λίγες μέρες ξεκινήσαμε. Κουτιά παντού, εγώ να ζωγραφίζω στα καπάκια. Καράβια – φαντάσματα πλέανε σε πουθενοθάλασσες φωτισμένες από στοιχειωμένους φάρους και την πορεία τους τη χάραζαν χάρτες της πουθενόχωρας. Και πάνω τους βαφτιστικά αρκουδάκια, θυμάμαι ένα με γαλάζιες ριγέ πιτζάμες. Οχτώ χρόνια, πάνω από 10.000 κουτιά. Καπάκια στα καπάκια, γίνεται, μέχρι μια στιγμή. Τον όγδοο χρόνο ήρθε μια στιγμή που η παραγγελία ήταν μακρόστενα κουτιά της μια φιάλης, περίπου 200 με 300 κομμάτια. Δεν ξέρω πως, τα βάφτισα ¨φερετράκια¨. Όταν ξεμπέρδεψα με τα ¨φερετράκια¨, είπα στον εαυτό μου: ¨Θα πάω στην Καλών Τεχνών, και για λίγο θ’ αφήσω τα καπάκια. Ίσως και για πάντα.¨

χωρίς τίτλο - θοδωρής λ.

2007-12-21T01:49:00.000+02:00

Λοιπόν,είχα αρκετούς υποτιθέμενους φίλους με τους οποίους περνούσα καλά μέχρι τη μέρα οπου κάνω μια σχέση με μια καλή μου φίλη την Β. Διαπίστωσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ότι είμαι φοβερά ερωτευμένος μαζί της όπως και αυτή. Οι «φίλοι» μου ξαφνικά σκυλιάζουν και αρχίζουνε να μου πετάνε σπόντες σε φάση δεν μας βλέπεις και δεν βγαίνουμε συχνά,παρόλο που εγώ τους έβλεπα καθημερινά,αλλα προφανώς το πρόβλημα ήταν ότι εγώ και η Β. είμαστε αχώριστοι. Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν αρχίσανε να ρωτάνε την Β. για το τι σεξουαλικές επιδόσεις είχε και να της λένε πως οι φίλοι είναι πιο πάνω από τις γκόμενες και άλλες τέτοιες μαλακίες. Έκανα υπομονή για κανα μήνα. Ώσπου μια μέρα δεν άντεξα και πολύ και τους διαολόστειλα με αρκετά διακριτικό τρόπο. Βέβαια μαλακία μου γιατί έπρεπε να γίνει χαμός. Τέλοσπάντων περνάει κάμποσος καιρός και ξεκινάνε τηλέφωνα από αυτούς και ξεκινάνε οι τύψεις. Εγώ με την Β. όλον αυτό τον καιρό αποκτάω φοβερό δέσιμο και πραγματικά νιώθω πράγματα και κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν ποτέ. Η Β. έχει φοβερή υπομονή και με στηρίζει πάρα πολύ σ’αυτή τη φάση αλλά λόγω του ότι έχουμε παρόμοιο χαρακτήρα πολλές φορές χάναμε την ψυχραιμία μας και ξεσπάγαμε με θλίψη, κλάμα κτλ. Και ντάξει εν τέλει το ξεπεράσαμε ολο αυτό το νταβαντούρι και από τότε ζούμε σε έναν κόσμο τον οποίο τον έχουμε πλάσει όπως ακριβώς θέλουμε κάνοντας σχεδόν τα πάντα μαζί. Ζούμε τη ζωή μας ευτυχισμένοι με πολλά όνειρα, με νέους αλλά και παλιούς φίλους, με τις οικογένειές μας και τις κλασσικές γκρίνιες τους, με νέες συνήθειες και εμπειρίες και πάρα πολλά σχέδια για το μέλλον και των δύο. Γενικά είμαστε και γαμώ. Δε θα χωρίσουμε ποτέ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2007

χωρίς τίτλο - άννα π.

2007-12-21T01:43:00.000+02:00

Το παλιο σεντουκι της γιαγιας ανοιξε και μαζι οι αναμνησεις της απο την Κωνσταντινουπολη. Αφησε μια ολοκληρη ζωη ονειρα, φιλους και γυρισε στην πατριδα... τα ονειρα που ειχε χαθηκαν για πολλα χρονια. Πονουσε για οτι εχασε. Αλλα παλεψε και παρα τις κακουχιες καταφερε να επιβιωσει με αξιοπρεπεια και να απολαμβανει την νεα της ζωη στην πατριδα. Ηταν σιγουρο οτι ενα κομματι της καρδια της ηταν παντα στην πολη. Και εδω μπαινω και εγω σε αυτη την ιστορια αφου περνουσα πολλες ωρες με τη γιαγια μου συχνα μου ελεγε ιστοριες απο την Πολη και εγω τις λατρευα και την ακολουθουσα στα ταξιδια της νοσταλγιας της........

μίνι εξαφάνιση ανηλίκου - αναστάσιος Σ

2007-12-11T12:12:00.000+02:00

Ενθουσιασμένος από την επίσκεψή μου στο μουσείο, δεν παρέλειψα στο τέλος να περάσω από το κατάστημά του, όπου μπορεί κανείς να αγοράσει ενθύμια καθώς και βιβλία. Βεβαίως , ένα μουσείο φυσικής ιστορίας,κατακλύζεται καθημερινά και από πολυάριθμους μικρούς επισκέπτες,συνοδευόμενους συνήθως από τους γονείς τους ή από τους δασκάλους τους.

Ο χώρος του καταστήματος του μουσείου είναι χωρισμένος σε δύο μέρη. Ένα ισόγειο χώρο, όπου κουκλάκια,μινιατούρες, παιχνίδια και αντίγραφα από τα εκθέματα,περιμένουν μικρούς και μεγάλους κι ένα πατάρι, σαν μικρός εξώστης, που λειτουργεί ως βιβλιοπωλείο και βλέπει στον υπόλοιπο ισόγειο χώρο.

Κατά σύμτωση, συνέβη να βρίσκομαι στο πατάρι,όταν άκουσα μια γυναικεία φωνή να φωνάζει:΄΄Τοny,Tony,where are you”. Η φωνή της ίσα που ξεχώρισε στ’αυτιά μου, εξ’αιτίας της γενικής φασαρίας του χώρου. Μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία, συνέχισα να περιεργάζομαι ένα βιβλίο που κρατούσα στα χέρια μου. Αφού πέρασε περίπου ένα λεπτό, η ίδια φωνή ακούστηκε ξανά, αλλά αυτή τη φορά, πιο δυνατά και με ένα τόνο σπαρακτικό. Η φωνή της, πλέον, διαπερνούσε το χώρο και η περιέργεια πήρε τη θέση της αρχικής μου αδιαφορίας. Σκύβοντας λοιπόν,από το ξύλινο προστατευτικό κάγκελο,ξεχωρίζω ανάμεσα στον κόσμο, μια γυναίκα αναψοκοκκινισμένη,να στρέφει το κεφάλι της με αγωνία,προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι κινήσεις της ήταν νευρικές και κάνοντας απότομα βήματα,περνούσε από τη μια πλευρά στην άλλη, ξεγλυστρώντας επιδέξια, ανάμεσα στον σχεδόν υπνωτισμένο κόσμο. Τα χέρια της σφίγγανε μ’ένταση τους δερμάτινους γιακάδες του σακακιού της. Πότε πότε,ανασήκωνε τα μαλλιά από το μέτωπό της,μπλέκοντας τα με μανία στα δάκτυλά της.Ξαφνικά, άρχισε να τρέχει προς την έξοδο,συνεχίζοντας να φωνάζει σχεδόν υστερικά.

Στεκόμουν ακίνητος τα κοιτάζω,μία προς την κατεύθυνση που έφυγε τρέχοντας η γυναίκα,και μία ατενίζοντας πανοραμικά όλον το χώρο,προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω αυτό που συμβαίνει. Προς μεγάλη μου έκπληξη,ο κόσμος συνέχιζε αδιάφορα να περιπλανιέται εκεί κάτω,ανυποψίαστος,σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

Η φωνή της γυναίκας,σα να έψαχνε να βρει αυτιά ν’ακουστεί,ακούστηκε ξανά,αυτή τη φορά από απόσταση. Μετά από λίγα δεπτερόλεπτα,και σχεδόν κινηματογραφικά,βρέθηκε πάλι στο χώρο του καταστήματος,συνοδευόμενη από έναν άνδρα της ασφάλειας ,ο οποίος προσπαθούσε να την ηρεμήσει ενώ παράλληλα μιλούσε στο γουόκι-τόκι που κρατούσε στα χέρια του. Αισθάνθηκα ότι ήμουν ο μόνος παρευρισκόμενος που είχα καταλάβει τον εφιάλτη της δύστυχης αυτής γυναίκας. Αφήνω βιαστικά ένα βιβλίο,που εξακολουθούσα μηχανικά να κρατώ στα χέρια μου,κι επιστρέφοντας τη βλέπω ξαφνικά να πέφτει πάνω σ’ένα αγοράκι περίπου επτά χρονών,το οποίο εμφανίστηκε απ’το πουθενά,και να το συνθλίβει στην σφικτή αγκαλιά της. To φιλούσε,το χάιδευε με μια τεράστια ανακούφιση ενώ,απ’όσο κατάλαβα δεν το ρώτησε τίποτα για το που ήταν,μακρυά από τη μητέρα του,παρά μόνο σκουπίζοντας τα δάκρυα στο πρόσωπό της αναφωνούσε ‘’Τοny,my baby ,oh Tony’’. Έμεινα εκεί να παρακολουθώ τη δυνατή αυτή σκηνή και να μοιράζομαι κρυφά τη χαρά της γυναίκας εώς ότου απομακρύνθηκε παρέα με το μικρό αγγελούδι της.

χωρίς τίτλο - αθανασία Β

2007-12-11T12:05:00.000+02:00

Πλησίασε τον άλλο, θέλησε να κοιτάξει μέσα στα μάτια του.
Κι έτσι όπως ήρθε κοντά, όσο μπορούσε,
αυτό που είδε να καθρεφτίζεται στις όμορφες μαύρες κόρες του,
δεν ήταν παρά ένα μικρό ατελές είδωλο.

Φοβήθηκε, έκανε πίσω...

2007-12-11T12:04:00.000+02:00

"Empty eyeballs knew...

..that knowledge increases unreality..

..that mirror on mirror mirrored is all the show...''

stills from a video in progress (07/04/08)

2007-12-11T12:03:00.000+02:00

I was blinded by a paradise

I dreamt that Ι met you

and me...

χωρίς τίτλο - μαρία Κ

2007-12-11T12:01:00.000+02:00

  Είμαι μέσα σε μια πισίνα ενός παλιού ξενοδοχείου.
Βγαίνω, ψάχνω για πετσέτα, αλλά πουθενά... Δεν είμαι η μόνη.
Αρχίζω να ανεβαίνω μια εσωτερική στριφογυριστή σκάλα.
Όλοι μαζί ανεβαίνουμε βηματιστά, σαν πρόβατα που πάνε για σφαγή,
μέσα σε ένα κατακόρυφο τούνελ που βάζει φως μόνο από πάνω.
Έιμαστε όλοι ταλαιπωρημένοι, βρεγμένοι..

Το νερό από τα σώματα τρέχει στα σκαλιά.
Όσο και να προσπαθώ (κάθε φορά) δεν μπορώ να το αλλάξω.
Γλιστράω και πέφτω στο κενό.

Ξυπνώ καταϊδρωμένη όπως πάντα.

χωρίς τίτλο - αθανάσιος Π

2007-12-11T11:54:00.000+02:00

Ηταν γύρω στις 22:00, σκοτείνιασε ο ουρανός και ξαφνικά μία αστραπή έσκισε τον ουρανό στα δύο. Πήρα την απόφαση να ανέβω στη δίκυκλη μοτοσικλέτα μου και να επιστρέψω στο σπίτι. Καθώς οδηγούσα μέσα σε κάτι στενά ξέσπασε αχαλίνωτη και ανελέητη μπόρα.η οποία σφυροκοπούσε το μηχανάκι και εμένα. «δεν φορούσα κράνος», είχα γίνει μούσκεμα, άρχισα να κρυώνω, έτρεμα σιγά-σιγά άρχισα να μη βλέπω κιόλας καθαρά.

Είχα αρχίσει να κουράζομαι προσπαθώντας να κρατήσω τις αισθήσεις και την αντίληψη μου σε εγρήγορση, για να μπορέσω να οδηγήσω υπο αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Ετσι ξαφνικά πάνω στη τρέλα μου! Και μην αντέχοντας άλλο, εκνευρισμένος, καρφώνω μια ταχύτητα πίσω, το μηχανάκι άρχισε να μουγκρίζει και άνοιξα τέρμα το γκάζι, μπαίνω σε μια στροφή και ίσα ίσα που διέκρινα δύο φωτάκια να οδεύουν προς το μέρος μου με όπισθεν. Ασυναίσθητα για να μή συγκρουστώ τραβάω με δύναμη το τιμόνι, μέσα σε όλη την ένταση η αδρεναλίνη ανέβηκε κατακόρυφα και ξαφνικά σκοτάδι , κενό, ηρεμία, ένιωσα ανάλαφρος κάνωντας μια βουβή κίνηση στον αέρα.

Δυνατό τράνταγμα δεν το είχα ξανανιώσει ποτέ! Ανοίγω τα μάτια με πιάνει ένα ρίγος σε όλο μου το κορμί πονούσα φοβερά, αλλα το κυριότερο ήταν οτι δεν έβλεπα, είχα θολώσει άκουγα αμυδρά και δεν μπορούσα να μιλήσω. Ένιωσα ένα χέρι βοήθειας στην ωμοπλάτη. Με ρώτησε έντρομη μια σκιά, «είσαι καλά;» δε μπορούσα να απαντήσω, ξανά ένα ρίγος, παράνοια, φρίκη δε μπορούσα να πώ τίποτα, τρελάθηκα. Οι σκέψεις μου γύριζαν με ταχύ ρυθμό, ενστικτωδώς, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, κατάφερα να μυηθώ τη νοηματική, να διαβάζω λέξεις απο τα χείλη, και να βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Εκείνη τη στιγμή, τρομοκρατημένος, συνειδητοποίησα πόσο πολύτιμες είναι οι αισθήσεις μας όταν μπορούμε απλά με αυτές να επικοινωνούμε και να κατανοούμε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας. Την επόμενη ημέρα κατάλαβα,επίσης, πόσο υποφέρουν τα άτομα τα οποία έχουν έλλειψη των αισθήσεων τους.

μια πραγματική ιστορία - βίκυ Π

2007-12-11T11:50:00.000+02:00

Όταν ήμουνα μικρή, στο δημοτικό, μας ζήτησε η
δασκάλα μας να διηγηθούμε μια ιστορία μας, ένα
πραγματικό γεγονός; αφού έλεγε ο καθένας την
δικιά του θα ψηφίζαμε την καλύτερη.
Η δικιά μου ιστορία ήτανε πολύ σύντομη και
σχεδόν χωρίς νόημα, δυσκολευόμουνα να ξεχωρίσω
τα σημαντικά πράγματα από τα ασήμαντα, και δεν
έχω προοδεύσει και πολύ από τότε.
Η ιστορία πάντως βγήκε δεύτερη.

χωρίς τίτλο - μαργαρίτα Κ

2007-12-11T11:38:00.001+02:00

Ήμουν εγώ και η μητέρα μου, στον κήπο ενός σπιτιού -μάλλον στον δικό μας. Καθόμασταν σε μια πολύ στενόμακρη τραπεζαρία. Στην μια άκρη η μητέρα μου και σχεδόν στην άλλη άκρη εγώ. Δεν θυμάμαι να υπήρχαν άλλα άτομα. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πατέρας μου και κάθεται δίπλα στην μητέρα μου χωρίς να μου δώσει την παραμικρή σημασία. Μιλούσε συνεχώς μαζί της, χωρίς ούτε καν να στρίψει το κεφάλι του να με κοιτάξει. Στεναχωρήθηκα. Τσαντίστηκα. Αδιαφόρησα. Μετά από ώρα, η μητέρα μου μού ζητάει να τους πλησιάσω και να χαιρετήσω τον πατέρα μου. Πλησίασα επιφυλακτικά. Ήταν περίεργα. Περίεργα απόμακρος ίσως. Δεν θυμάμαι να με αγκάλιασε ούτε να με ακούμπησε. Συνέχιζε να μην μου μιλάει. Μόνο τα μάτια του μιλούσαν. Κρατούσε στα χέρια του ένα ντοσιέ. Το άνοιξε και έβγαλε ένα σωρό από όλες μου τις ζωγραφιές που έκανα από τότε, που ήμουν μωρό. Τις είχε φυλάξει, και τώρα μου τις έδειχνε μία, με προσοχή.
Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες. Ξύπνησα ταραγμένη, με ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα. Είχα καιρό να τον δω στον ύπνο μου. Για να μου φύγει η ένταση, πήρα την μητέρα μου τηλέφωνο και της διηγήθηκα το όνειρο. Τα λόγια της όμως ήταν η αφορμή να καταγράψω αυτήν την ιστορία στο ‘ημερολόγιο’ μου μετά από αρκετούς μήνες. Ο πατέρας σου, μου είπε, είχε σαν σήμερα τα γενέθλια του. Δεν γνώριζα αυτήν την ημερομηνία. Ούτε και τώρα την θυμάμαι.

χωρίς τίτλο - εφη Χ

2007-12-11T11:22:00.000+02:00

Τον σκότωσα!
Κυλούσε, έτρεχε το αίμα απ'τα μάτια μου, είχε γεύση φράουλα,
σιχαίνομαι τις φράουλες, λιγώνουν.
Τίποτα το φαντασμαγορικό.
Δεν ήταν ο θάνατος επίπονος γί'αυτόν.
Δεν το ξέρει ακόμα.
Εγώ έβαλα το αίμα, τις τύψεις, το χρόνο.
Ίσως κάποια μέρα, τον ενημερώσω.
Αυτός το προκάλεσε, ήταν ο εμπνευστής, δικαιούται να γνωρίζει.
Όχι πολλά πολλά, ηρεμία. Μέσα μου ουρλιάζω.
Ο πρώτος θάνατος, μετά 3 χρόνια απουσίας,
πρωί πρωί με καθαρό μυαλό.
Από τότε η ζωή έφερε σπουδαίες εκπλήξεις!
Τον βλέπω καθημερινά.
Τρώμε μαζι, πάμε εκδρομές να βουλώσουμε τις τρύπες.
Ανοιχτές παραμένουν...
Συνεχίζω να τον σκοτώνω που και που, τώρα πια, εξ'επαφής.

χωρίς τίτλο - αγγελική Β.

2007-12-11T11:06:00.000+02:00

Μια φορα στο τραινο, το βαγονι ηταν πολυ γεματο και εγω
κουρασμενη και το προσωπο μου μερικα εκατοστα απο το τζαμι της πορτας, το
οποιο ηταν τελειως ωραιο και θολο απο τα χνωτα.
           .και απο αμηχανια με το δαχτυλο μου εκανα στο τζαμι μια
καρδουλα.Ενας τυπος ακριβως διπλα μου  αδραξε  την ευκαιρια  και γρηγορα
εκανε και αυτος μια λιγα εκατοστα  μακρυτερα απ'τη δικη μου.

             Τοτε εγω με την παλαμη μου την εσβησα αμεσως και νευρικα,
γιατι δε γουσταρω να δινω δικαιωματα στον καθενα.

δευτερη εκδοχη:
τοτε εγω με την παλαμη μου την εσβησα αμεσως  νευρικα, για να μην
παιρνει αερα ο καθενας.

(αφιερωμένο στην Αγγελική)

2007-12-10T10:00:00.000+02:00

In chance situations, we meet separated people moving randomly.
Their divergent neutralize each other and reinforce their solid environment of boredom.
As long as we are unable to make our own history, to freely create situations,
our striving toward unity will give rise to other separations.
The quest for a unified activity leads to the formation of new specializations.
And only a few encounters were like signals emanating from a more intense life, a life that has not really been found.

What cannot be forgotten reappears in dreams.
At the end of this type of dream, half asleep, the events are still for a brief moment taken as real.
Then the reactions they give rise to become clearer, more distinct, more reasonable;
like on so many mornings...the memory of what you drank the night before.
Then comes the awareness that it’s all false, that "it was only a dream,
that the new realities were illusory and you can’t get back into them.
Nothing you can hold on to.
These dreams are flashes from the unresolved past,
flashes that illuminate moments previously lived in confusion and doubt.
They provide a blunt revelation of our unfulfilled needs.

(Critique de la Separation)